جنگ یا به تعبیر دقیق‌تر نسل‌کشی که پس از طوفان‌الاقصی رخ داد، سیاست در سرزمین‌های اشغالی را برای مدتی طولانی در حالت تعلیق نگه داشت. در فضایی که امنیت بر همه چیز سایه انداخته بود، بسیاری از اختلاف‌های داخلی به حاشیه رفت و دولتی که پیش از آن با بحران‌های پیاپی دست ‌و پنجه نرم می‌کرد، توانست زیر چتر شرایط جنگی به حیات خود ادامه دهد. اکنون اما با نزدیک شدن موعد انتخابات، همان جنگ به مهم‌ترین موضوع قضاوت رأی‌دهندگان تبدیل شده است.ایان برمر، تحلیلگر مسائل بین‌الملل در یادداشتی برای «تایم» انتخابات آتی در سرزمین‌های اشغالی را نه صرفاً رقابتی میان احزاب، بلکه همه‌پرسی درباره شخص بنیامین نتانیاهو توصیف می‌کند؛ سیاستمداری که پس از حمله هفتم اکتبر ۲۰۲۳ وعده داد با شکست حماس، مهار حزب‌الله و عقب راندن ایران، امنیت را به اسرائیل بازگرداند.اما اکنون فاصله میان وعده‌ها و واقعیت، به مهم‌ترین چالش سیاسی او تبدیل شده است. حماس همچنان بخشی از معادلات غزه است، حزب‌الله از صحنه حذف نشده و تقابل با ایران نیز به نقطه‌ای نرسیده که بتوان آن را یک پیروزی تعیین‌کننده دانست. در کنار این ناکامی‌های امنیتی، پرونده‌های فساد، اختلاف بر سر اصلاحات قضایی و وابستگی دولت به احزاب مذهبی نیز بار دیگر به متن سیاست داخلی بازگشته‌اند.با این حال، برمر معتقد است نتیجه انتخابات از پیش مشخص نیست. از نگاه او، مهم‌ترین سرمایه نتانیاهو نه محبوبیت شخصی، بلکه پراکندگی مخالفان است. نفتالی بنت، یائیر لاپید و گادی آیزنکوت هر سه خود را گزینه رهبری می‌دانند و همین رقابت، شانس شکل‌گیری یک ائتلاف پایدار را کاهش می‌دهد. حتی اگر مخالفان در کسب کرسی‌های بیشتر موفق شوند، اختلاف بر سر نخست‌وزیری می‌تواند فرصت را برای بازگشت نتانیاهو از مسیر ائتلاف‌سازی و معامله‌های سیاسی فراهم کند.در سوی دیگر، اگر مخالفان بتوانند بر این شکاف غلبه کنند، احتمال ترمیم روابط تل‌آویو با واشنگتن و اروپا افزایش خواهد یافت و سیاست خارجی اسرائیل، به‌ویژه در قبال ایران، محتاطانه‌تر خواهد شد.
در نهایت، آنچه در پای صندوق‌های رأی تعیین می‌شود، تنها ترکیب دولت آینده نیست؛ بلکه پاسخ به این پرسش است که آیا جنگ هنوز می‌تواند برای نتانیاهو سرمایه سیاسی تولید کند یا زمان آن رسیده که همان جنگ، پایان طولانی‌ترین دوران نخست‌وزیری در تاریخ رژیم صهیونیستی را رقم بزند.